Pierwsze wzmianki na temat wykorzystania walorów zdrojowych Krasnobrodu datują się na wiek XIX, kiedy to zostało tu założone przez Alfreda Rossego uzdrowisko przeznaczone dla pacjentów chorujących na gruźlicę, odwiedzane zarówno przez kuracjuszy krajowych, jak i zagranicznych. Jako ciekawostkę można podać, że wówczas jedną z metod leczenia tej choroby była kuracja kobylim mlekiem. Jednak z powodu słabych połączeń komunikacyjnych z resztą kraju oraz problemów finansowych zakład leczniczy upadł.

W dniu 2 lipca 1939 r. dzięki staraniom Lubelskiego Wojewódzkiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego w Lublinie został spisany Akt Erekcyjny
nowego sanatorium przeciwgruźliczego usytuowanego przy ul. Lelewela w Krasnobrodzie (ryc.
2). Jednakże do wybuchu wojny wybudowano tylko fundamenty i niewielkie fragmenty murów
sanatorium, które zostały zniszczone na początku działań wojennych.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Próby wskrzeszenia ośrodka podjęto przed II wojną światową; w dniu 7 lipca 1934 r przy udziale Prezydenta Rzeczpospolitej Ignacego Mościckiego poświecono miejscową szkołę i Sanatorium w „Belfoncie” /położone w lesie odległym ok. 1,5 km od Podzamku. W 1939 r obiekt został zniszczony na skutek wybuchu złożonej tam broni i amunicji.

Po II wojnie światowej w wyniku przeprowadzonej reformy rolnej, majątek dworski Fudakowskich wraz z gruntami został rozparcelowany. Część dóbr rozdzielono pomiędzy okolicznych chłopów, część przejął nowo powstały PGR, reszta gruntów wraz z pałacem, trzema budynkami mieszkalnymi została oddana w użytkowanie Zarządowi Ubezpieczalni Społecznej w Zamościu. Po niezbędnych remontach Zarząd Ubezpieczalni przeznaczył pomieszczenia w budynku głównym na organizowanie kolonii letnich.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

W 1949 r budynek główny oraz pałac przejęły lokalne władze partyjne, przeznaczając je na pomieszczenia dla szkoły partyjnej. W 1950 r park wraz z budynkami przeszedł pod egidę Wojewódzkiego Wydziału Zdrowia w Lublinie, który po przeprowadzeniu gruntownego remontu utworzył Sanatorium Przeciwgruźlicze dla Dzieci. W tym kształcie placówka funkcjonowała 2 lata, do 1952 r, kiedy to została przekształcona na Dom Zdrowia dla Dzieci w Krasnobrodzie. W latach 1954 – 1957 trwały remonty budynków.

Po zakończeniu niezbędnych prac remontowych w 1957 r powstało Sanatorium Rehabilitacyjne dla Dzieci Reumatycznych w Krasnobrodzie. Pierwszym dyrektorem placówki został Józef Barański, sprawował te funkcję do 1967 r. Pieczę nad opieką medyczną przebywających na leczeniu dzieci przejęła Klinika Pediatrii przy Akademii Medycznej w Lublinie. Natomiast opiekę organizacyjną – Wojewódzka Przychodnia Matki i Dziecka w Lublinie. Wiosną 1959r wybuchł w budynku głównym groźny pożar, który zniszczył znaczną część pokrycia dachowego. Dzięki ofiarnej pracy pracowników Sanatorium udało się odremontować budynek i 9 lipca 1959r Sanatorium przyjęło pierwsze dzieci na turnus letni.
Rok 1967 był rokiem przełomowym, została wówczas podjętą decyzja o budowie nowego pawilonu leczniczego na 120 miejsc. Budowa trwała od 1967 r do 1971r.
Po Józefie Barańskim funkcję dyrektora zakładu pełniły następujące osoby: dr Jan Żołyński (1971-1972), Gustaw Sak (1972 – VI 1994), p.o Dyrektora lek. med. Jacek Koziejowski (VI 1994 – XII 1994), p.o. Dyrektora lek. med. Zbigniew Michalski (I 1995 – VI 1995), mgr Wiesław Chmielowiec (VI 1995 – XII 2010), lek med Janusz Karski (XII 2010 -IV 2011).
Od 14 kwietnia 2011r obowiązki Dyrektora zakładu pełnił mgr Wojciech Żurakowski. Obecnie dyrektorem jest P. Barbara Kowal.