Wywieś Flagę 1 – 3 Maja !

 

Święto Pracy, Międzynarodowy Dzień Solidarności Ludzi Pracy, popularnie zwany 1 Maja – międzynarodowe święto klasy robotniczej, obchodzone od 1890 corocznie 1 maja. W Polsce Święto Pracy jest świętem państwowym od 1950.
Święto wprowadziła w 1889 II Międzynarodówka dla upamiętnienia wydarzeń z pierwszych dni maja 1886 w Chicago, w Stanach Zjednoczonych podczas strajku będącego częścią ogólnokrajowej kampanii na rzecz wprowadzenia 8-godzinnego dnia pracy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej – polskie święto wprowadzone na mocy ustawy z 20 lutego 2004, obchodzone między świętami państwowymi: 1 maja (zwanym Świętem Pracy) i 3 maja (Świętem Narodowym 3 Maja). Tego dnia – poza Dniem Flagi – obchodzimy również Dzień Polonii i Polaków za Granicą.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Święto Narodowe Trzeciego Maja – polskie święto państwowe obchodzone 3 maja w rocznicę uchwalenia Konstytucji 3 maja (1791), ustanowione w 1919 i ponownie w 1990.
3 maja 1791 uchwalono pierwszą konstytucję w nowożytnej Europie, a drugą po amerykańskiej na świecie. Wyprzedziła trzecią na świecie konstytucję francuską. Konstytucja ta została uchwalona przez Sejm Czteroletni, który został zwołany w październiku 1788. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

3 maja – uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

źródło: pl.wikipedia.org

Z dziejów Krasnobrodu. cz.1.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Huta szkła „Krasnobród”
Uruchomiona została w 1894 roku przez Kazimierza Fudakowskiego. W roku 1895 zatrudniano 25
robotników, w roku 1911 – 40. W krasnobrodzkiej hucie produkowano: szkło okienne, butelki,
cylindry do lamp oraz różne wyroby szlifowane. Przy fabryce funkcjonowało biuro sprzedaży,
około 30% wyrobów eksportowano na teren Rosji.

Tartak parowy
Wybudowany został w Kaczórkach przez właściciela Krasnobrodu Kazimierza Fudakowskiego w
1880 roku. W tartaku znajdowała się maszyna parowa o mocy 16 KM, zatrudniano 8 robotników.

Krasnobrodzcy farmaceuci
Jako pierwsi założyli w Krasnobrodzie aptekę Janina i Ignacy Niedzielscy (1890 r.0. Do dziś w
krajobrazie miasta zachował się zabytkowy dom przy ul. 3 – go maja 32 w którym funkcjonowała
założona przez nich apteka. Po Niedzielskich właścicielem wspomnianej posesji został Mieczysław
Siekulicki, także farmaceuta, a ponadto działacz społeczny – m. in. z jego inicjatywy
zorganizowano w Krasnobrodzie w 1925 roku oddział ochotniczej straży pożarnej.

1860 – Przez Krasnobród prowadziły 4 ulice: Klasztorna, Józefowska, Ciotuszańska, Hutecka.
schyłek XIX wieku.
We wsi Hutki znajdował się młyn wodny o 2 kamieniach, 10 domów dworskich i 26
włościańskich. mieszkały tutaj 243 osoby, w tej liczbie 29 prawosławnych. do wsi należały 482
morgi ziemi.
1921 – Ogólna liczba ludności zamieszkującej Krasnobród wynosiła 2.036 osób – 886 Polaków, 1.148
Żydów.

Rose Alfred
Dr medycyny. W roku 1884 założył w Krasnobrodzie zakład przeciwgruźliczy, w którym leczono
kumysem (kobylim mlekiem), stąd zamiennie zwany zakładem kumysologicznym. Tutaj w 1918
roku odbywał praktykę lekarską dr Zygmunt Klukowski, który w rok później otrzymał stanowisko
dyrektora szpitala w Szczebrzeszynie.69 Działalność zakładu opisał w unikatowej dziś pracy Zakład
kumysowy i uzdrowisko leśne w Krasnobrodzie przed 70 laty.70 Na temat samego Krasnobrodu w
roku 1918 dr Z. Klukowski napisał tak:
3 listopada 1918 znalazłem się w Krasnobrodzie, malej mieścinie żydowskiej.71 Z początku czułem się obco i nieswojo.
Mieszkaniowe warunki miałem niezbyt pociągające, bo w jednym pokoju musiałem jeść, spać i przyjmować chorych.
Chorych miałem dużo męczące były bardzo częste wyjazdy. nieraz wracałem o północy od chorych do domu , że
strachem z daleka wypatrując, czy aby jeszcze jakaś furmanka na mnie nie czaka…Jednostajne i szare było życie w
Krasnobrodzie. Mała zażydzona osada, otoczona lasami, odległa od kolei 12 kilometrów, a od Zamościa około 20, żyła
swoim małostkowym, codziennym materialnym życiem. Naokoło nie było ani kawałka szosy, drogi piaszczyste lub
błotniste utrudniały komunikację.

 

Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.

13 kwietnia obchodzimy Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej.

Słowo „Katyń” to symbol eksterminacji polskiej elity, ale także kłamstwa, które – w zamyśle sowieckich oprawców – miało spowodować, że prawda o zbrodniach dokonywanych przez NKWD nigdy nie zostanie odkryta. Stało się inaczej, a pamięć o Katyniu jest dziś uniwersalną przestrogą.

Wiosną 1940 r., wykonując uchwałę Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 r., sowiecka policja polityczna – NKWD – wymordowała blisko 22 tys. obywateli Rzeczypospolitej. Było wśród nich 14,5 tys. jeńców wojennych – oficerów i policjantów – z obozów w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie oraz 7,3 tys. więźniów aresztowanych w okupowanej przez Związek Sowiecki wschodniej części Polski.

Oficerów z obozu kozielskiego rozstrzelano w Katyniu, jeńców ze Starobielska – w Charkowie, natomiast policjantów z Ostaszkowa – w Kalininie. Kolejne egzekucje przeprowadzono w więzieniach w Mińsku, Kijowie, Charkowie i Chersoniu. Władze ZSRS postanowiły zgładzić tysiące bezbronnych Polaków, ponieważ nie ulegli oni prowadzonej wobec nich propagandzie i pozostali patriotami, gotowymi walczyć z sowieckim okupantem o wolną Ojczyznę.

Dziś Katyń to przede wszystkim obowiązek pamięci o ludziach, którzy za niezłomną wierność Polsce zapłacili życiem. To dążenie do poznania pełnej prawdy o mechanizmach zbrodni i jej sprawcach. Bo bezimienne nie mogą pozostać nie tylko ofiary, ale i kaci.

Katyń to miejsce-słowo dla Polaków symbolizujące zagładę polskiej elity w 1939 r., ale również symbol kłamstwa i dochodzenia do prawdy.
Związek Sowiecki, będący sprawcą zbrodni, przez kilkadziesiąt lat używał wszystkich możliwych sposobów, aby prawda o niej nie dotarła do opinii publicznej.

źródło: powiatzamojski.pl